(๐")๐ :: B€AM :: c("c)

หกเดือนกว่าที่ไม่ได้เข้ามาอัพ spaces . . . . หยากไย่ขึ้นแล้วขึ้นอีก . . . เวลาผ่านไปเร็วเหมือนกันแฮะ
เมื่อวานไม่รู้ว่าตัวเองครึ้มอกครึ้มใจอะไร ก็เลยได้กดเข้ามา spaces นี้อีกครั้ง
แล้วก็ไปขุดอ่านพวก blog เก่าๆ ที่ผมเคยอัพเอาไว้  >..<"
รู้สึกประหลาดใจเหมือนกันว่าทำไมเมื่อก่อนที่ผ่านมา . . ชีวิตผมมีเรื่องอะไรให้อัพได้ยาวขนาดนั้น
ทำให้คิดว่าชีวิตในช่วงวัยเรียน มันมีอะไรที่น่าสนุกกว่าการเป็นมนุษย์เงินเดือนมากๆ
อ่านๆไป แล้วก็คิดถึงเพื่อนๆแฮะ

 

ชีวิตของมนุษย์เงินเดือน ดำเนินมาได้ประมาณ 1ปี กับ 3เดือน
ยังทำงานอยู่กับบริษัทเดิม `avalant` ก็เป็นบริษัทประเภท software house นั่นแหละ
ตั้งอยู่แถวๆสาทรเหนือ ไม่ไกลจากสวนลุมพินีเท่าไหร่นัก
(ช่วงนั้นหลังเลิกงานเดินกลับบ้านทีไรก็ต้องมองชิงช้าที่สวนลุมไนท์ทุกที.........สวยอ่ะ
แล้วก็อยากนั่งด้วย ความรู้สึกอย่างกะหมาเห่าเครื่องบิน! แหงนหน้ามองอยู่นั่น  -  -"
เง้อ อะไรจากขนาดนั้น >..<" ก็อยากนั่งนี่นา แต่ไม่อยากไปคนเดียวเว่ยยยย)
ชื่อเสียงอาจจะไม่ค่อยดังเท่าไหร่เพราะว่าเปิดมาได้ประมาณ 3ปีหล่ะมั้ง
แต่ว่าพอเข้าไปทำงานก็รู้สึกว่าบริษัทนี้เค้ารับทำโปรเจคให้กับลูกค้าใหญ่ๆเหมือนกัน
ผมคิดว่าบางทีงานที่ได้รับมอบหมายมันก็หนักอยู่เหมือนกันในบางช่วงเวลา
(เหมาะอย่างยิ่งสำหรับคนไฟแรงที่อยากจะหาประสบการณ์ในการทำงาน)
แต่ บรรยากาศของผู้ร่วมงาน หรือพี่ๆในทีมก็เป็นกันเองมากๆ ซึ่งคิดว่า...ที่บริษัทอื่นคงยากที่จะมีแบบนี้
ส่วนตำแหน่งก็ยังคงเป็น developer ต๊อกต๋อย อยู่เหมือนเดิม  -  -"
ตอนนี้ ผมก็ได้ร่วมงานเป็นโปรเจคที่ 3แล้ว โปรเจคนี้ต้องมา on site ลูกค้าที่ True Tower
ทำโปรเจคที่ชื่อว่า True Convergent Customer Care
(ทำให้ในตอนนี้เวลาที่เห็นคำว่า convergent ในโฆษณาหรือโปสเตอร์ของ true ก็เอียนๆเหมือนกัน - -")
ก็นะ....อยู่มาได้จะ 5เดือนแล้วมั้ง เป็นโปรเจคที่ผมคิดว่าใช้เทคโนโลยีหรือวิธีการเขียนโปรแกรม
ที่ hitech สำหรับในไทยอยู่เหมือนกัน ก็คือ AJAX กับ Portal
วันนี้ 22 สิงหาคม 2550 ทาง true ให้พนักงานในทีมโปรเจค ไปถ่ายรูปเพื่อจะติดบัตร . . . .
สาดดดดดดด นี่กะว่าจะให้เป็นพนักงานของ true เลยชิมิ?  >..<"

 

ตั้งแต่ช่วงต้นปีมาแล้ว. . . ที่คิดว่าตัวผมเองไม่มีแรงบันดาลใจในการทำงาน เฮ่อออ
ทำให้คิดจะลาออกอยู่บ่อยครั้ง (คิดเข้าไป เอาแต่คิดนั่นแหละ เลยยังนั่งอยู่นี่ไง)
เบื่อเว่ย เหนื่อยเว่ย อยากได้ inspiration ในการทำงานอีก (แต่ช่วงนี้อาการก็ดีขึ้นนะ ทำงานได้เรื่อยๆ)
เมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมาพี่เบนซ์ (พี่ที่เคยร่วมงานกันในโปรเจคเก่าของ CAT Telecom) แวะเข้ามาที่ true
แล้วก็ทักทายผมอย่างสดใสอีกเหมือนเคย แปลกดี เพราะว่าวันนั้นทำให้ผมมีความรู้สึกว่าอยากทำงาน
หมายถึง..ความรู้สึกสนุกหรือกระตือรือร้นในการทำงานของผมมันกลับมาอีกครั้ง
ผมคิดว่าพี่คนนี้เขาเป็นคนที่อารมณ์ดีมากๆ น้อยครั้งที่ผมจะเห็นเค้าอารมณ์เสีย หรือ`นอย`
(ถ้าทุกคนมีบุคลิคแบบนี้ ผมว่าการทำงานที่เครียดๆ ก็อาจจะช่วยให้มัน soft ลงได้บ้าง ไม่มากก็น้อย)
ส่วนอีกอย่างก็คือ....พี่เขาเก่งในงานด้านนี้อย่างมาก พอให้ช่วยดู coding ที่ผมแก้ไม่ได้
พี่แกมาดูสักพัก ก็ร้อง อ๋ออออ เสียแล้ว  อะไรกันค้าบหัวแล่นขนาดนั้น @_@
(code ตอนนั้นที่ต้อง dev เป็น code ที่รับช่วงต่อมาจากพี่อีกคนที่ลาออกไปแล้ว -  -")
ผมคิดว่าสิ่งเหล่านี้ของเขาทำให้ผมนับถือเขาไม่ใช่น้อย  ^  ^
อ่อ เกือบลืมพี่อีกคนที่ผมเคยร่วมงานกันในโปรเจคแรก ของ AIS (mobile life)
ชื่อว่าพี่สน ผมคิดว่าเป็นโปรแกรมเมอร์ที่เข้าขั้นเซียนหรือ|nwอีกคนที่อยู่ในบริษัทนี้
แต่ว่าที่น่าตกใจก็คือเขาอยู่ในตำแหน่ง developer >.<" พอจะลาออก ทางบริษัท
ก็ต้องจ้างเป็นรายวันเลยซะงั้น...............โฮ................ คนมีฝีมือก็เงี้ยแหละ
ขอบคุณที่ทำให้ความรู้สึกดีๆในการทำงานของผมกลับมา . . . .

 

ช่วงที่ผมทำงานอยู่ในโปรเจค CAT ก็เริ่มขุดกรุเพลงเก่าขึ้นมาฟังอีกครั้ง
ไม่ว่าจะเป็นเพลงไทยสมัย แจ้ ดนุพล, pink panter, สาว สาว สาว, hot pepper
หรือแม้กระทั่ง สุนทราภรณ์
เพลงจีน สมัย เต้งลี่จวิน
เพลงสากลยุค 60, 70 ฟังเมื่อไหร่ก็ชอบ classic มากๆ  ^  ^
(คงเป็นเพราะเพื่อนไกด์หล่ะมั้งที่เปิดเพลงใจรัก ของ สุชาติ ชวางกูร ให้ฟัง)
อาทิตย์ก่อนบังเอิญไปเจอเพลง only love ของ treadmark อื่มมม เพราะดีเหมือนกัน
พอเมื่อวานดูตีสิบ ก็ได้ยินคนเอามาร้องซะงั้น
(เมื่อก่อนฟังเพลงแล้วจำชื่อเพลงไม่ค่อยได้ แต่ตอนนี้เริ่มดีขึ้นแล้วเพราะว่ามีคนช่วยบอกนี่เอง)

 

-----------------------------------------------------------------------------------------------

 

สิ่งต่างๆที่ผ่านมาในปีนี้ของชีวิตผม ทำให้ผมรับรู้ได้ว่า `โลกของเรามันกว้าง`จริงๆ
อาจบางที ที่ผมมัวแต่จมอยู่กับความรู้สึกของตัวเอง ทำให้ไม่ได้รับรู้ หรือเห็นอะไรหลายๆอย่าง

เมื่อวานได้ประโยคที่น่าคิด มาจากคนคนนึง เค้าบอกว่า
u're a grown up, act like a grown up!!!
อย่างไรถึงจะเรียกว่า grown up นะ... ก็อยากรู้เหมือนกันว่าถ้าโตในทางความคิด ผมจะเป็นยังไงต่อไป >..<"
ถ้าหาก grown up จริงๆก็อยากจะขอพื้นที่เล็กๆให้ยังเป็นเด็กอยู่บ้างแล้วกัน..โนะ

 

-----------------------------------------------------------------------------------------------

 

short note:
- It's rain again so boring
- banana planet! so good
- It's me so such so say !

 

in da arm of the angel, where you find some comfort here
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

สวัสดี my bolg และ ทุกๆคนที่เคยติดตามอ่าน bolg ของผม

ไม่ได้เข้ามาเขียนเรื่องตั้งนาน ประมาณ 2เดือนได้แล้วหล่ะมั้ง

เรื่องราวมากมาย ความรู้สึกหลากหลาย . . . ผ่านเข้ามา

บางสิ่งอยากจะพูด บางสิ่งที่อยากจะทำ . . . ผ่านเลยไป

 

 

---->เรื่องแรกคงเป็นเรื่องที่น่ายินดีของคุณพ่อ,คุณแม่ผม (หรือเปล่า?)

ก็เมื่อวันที่ 14ที่ผ่านมานี้เอง ผมได้เข้ารับพระราชทานปริญญาบัตร

จากสมเด็จพระเทพฯ ที่ไบเทคบางนา

โดยส่วนตัวก็รู้สึกดีใจนะ ดีใจที่ได้เข้าเฝ้าพระองค์ท่าน

เพราะว่ารู้สึกเลื่อมใส นับถือ ชมชอบ สมเด็จพระเทพฯมากมาย

วันนั้นมีโอกาสที่ผม ได้ยินน้ำเสียงของพระองค์ท่านแม้นจะไม่มากมายเท่าไหร่

แต่ฟังดูจากน้ำเสียงแล้ว ยิ่งทำให้ผมรู้สึกว่าท่านเป็นบุคคลที่ สุขุม สง่างาม และ น่าเคารพอย่างมาก

 

งานนี้รวมย้อนไปถึงวันซ้อมรับที่ ม.

ก็ได้พี่ชายกับพี่สะใภ้มาเป็นช่างภาพส่วนตัว ^^ ขอบคุณครับ

....พยายามแล้ว รูปที่ถ่ายกับเพื่อนคงถ่ายมาได้เท่านี้แหละ

ขอบคุณทุกคนอีกครั้งที่มาถ่ายรูปและร่วมยินดีกัน congratulation

 

 

---->ชีวิตบางส่วนที่ขาดหายไป(อีกแล้ว)

nikon cool pix4500 ที่ได้มาจากพี่ชาย มันเหมือนเป็นกล้องตัวแรกของผม

ยามที่รู้สึกเหงา เบื่อ ไม่มีอะไรทำ ก็หยิบเจ้าเพื่อนตัวนี้แหละ มาถ่ายรูปเล่น

สวยบ้าง ไม่สวยบ้าง(ส่วนใหญ่ก็ไม่สวยอ่ะนะ) แต่ก็มีความสุขที่ได้กดชัตเตอร์

มันน่าสนใจและดีใจนะ ที่เราสามารถเก็บอะไรแปลกๆหรือความทรงจำที่ผ่านมาแล้วได้

เวลาที่ยังใช้การได้ก็รู้สึกดีนะที่ได้ไปไหนมาไหนด้วยกัน

พอเวลาที่ใช้การไม่ได้นี่แหละทำให้ตัวเองรู้สึกได้ว่าผมชอบถ่ายรูปจากเพื่อนตัวนี้ขนาดไหน

มันเหมือนอย่างที่บอกเอาไว้ว่า เหมือนชีวิตของผมได้ขาดหายไปส่วนนึงเลยหล่ะ

เพิ่งเริ่มรู้สึกชินและเข้ากันได้กับเพื่อนตัวนี้ก็เมื่อ....

ทริปสุดท้ายที่ไปเดินงานเปิดสะพานวงแหวนอุตสาหกรรมคนเดียวนี่แหละ

ขอบคุณที่เป็นเพื่อนอยู่เคียงข้างผมเวลาที่ผมรู้สึกไม่มีใครและเบื่อหน่าย

 

ที่จริงมันก็ไม่ได้ถึงกับขนาดว่าจะใช้การไม่ได้ สิ่งที่เสียไปก็คือปุ่มซูมเข้านั่นเอง

มันคล้ายๆกับว่าปุ่มมันหายไป(กดแล้วคงไม่มีสปริง) ทำให้ไม่สามารถซูมได้

ยากนะที่จะโฟกัสโดยใช้ระยะเพียงระยะเดียว กำหนดขอบเขตของภาพโดยการยืนอยู่กับที่ไม่ได้

หรือว่าที่จริงแล้วผมขี้เกียจที่จะไปเดินเล่นกับเพื่อนตัวนี้ของผมเองกันแน่

 

 

---->เริ่มจะมีสิ่งที่อยากได้อีกแล้ว

อย่างแรกก็คงเป็นกล้องตัวใหม่ จะเป็น compact หรือ SLR ดีนะ

หรือเจ้าเพื่อนยากตัวเดิมที่จะเอาไปซ่อมที่ศูนย์ niks ดีหล่ะ

ยังตัดสินใจไม่ได้.....

ได้เครื่องคอมประจำตำแหน่ง(ไม่รู้จะเรียกว่ายังไง เลยเอาเป็นเครื่องประจำตำแหน่ง..เหมือนจะหรูเนอะ)

ที่บริษัทมาใหม่ เพราะว่าเครื่องเก่า HD เดี้ยง(bad sector เยอะ)

ก็เป็น desktop เหมือนเดิม แต่ HD มาแบบโล่งๆเสียดายความจุน้อยไปหน่อย พร้อมกับ ram 2G

แล้วก็หาโปรแกรมที่จำเป็นต่อภาระหน้าที่และที่อยากจะใช้เอามาลง ^^

เปิด RADของIBM พร้อมกับ DREAM, PhotoShopCS2 เครื่องก็ยังพริ้ว

(เกรงใจอ่ะนะ ไม่งั้นก็คงลง DotAไปละ หุหุ) อยากยกเคสกลับไปที่บ้านจริงๆให้ตายเถอะ

เพราะเหมือนว่าเครื่องที่บ้านจะถึงเวลาของมันซะแล้ว...

แต่ว่าขอหยุดสิ่งเหล่านี้ไว้ก่อน เพราะยัง....ยัง....ไม่ถึงเวลานะ

 

 

---->เมื่อคืนวันเสาร์หรือเช้าวันอาทิตย์

ถ้าเลยเที่ยงคืนมาแล้วนับเป็นวันใหม่ ก็พูดได้ว่าเมื่อเช้าวันอาทิตย์

ได้มีโอกาสมองดาวตกอีกครั้งในชีวิต เห็นทั้งหมด 5ดวง

แต่ไม่รู้นะว่าจะเป็นดาวตกจริงๆสักกี่ดวง เพราะอาจจะเป็นไฟเครื่องบินตอนกลางคืนก็มี

ที่แน่ๆชัวร์ๆได้เห็น2ดวงหล่ะ เพราะความรู้สึกนั้นใช่เลย ^^

เค้าว่ากันว่าขณะที่เห็นดาวตกให้รีบอธิฐานถ้าทันก่อนที่มันจะลับตาไป

คำอธิฐานนั้นก็จะเป็นจริง? แล้วคุณหล่ะอธิฐานกันทันไหม

ส่วนตัวผมก็ไม่ค่อยแน่ใจแต่ก็อธิฐานไปเท่าที่จะสามารถน่ะแหละ....ขอให้เป็นจริง!

ผมชอบมองท้องฟ้านะไม่ว่าจะเป็นกลางวันหรือกลางคืน อ่อลืมบอกไปว่า

ช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมาในกรุงเทพเห็นดาวชัดสวยกว่าเดิมมาก โดยเฉพาะเวลา

ตี2, ตี3 ถ้านอนไม่หลับผมก็เดินออกไปดูดาวชมพระจันทร์นี่หล่ะ

บางทีก็รู้สึกสดชื่น สบายใจที่ได้มอง แต่บางทีมันก็ทำให้รู้สึกว่าเหงาจับใจเลยหล่ะ

ทำไมถึงเป็นอย่างนี้นะ.......................

..........................ท้องฟ้า จงแจ่มใส..........................

 

 

---->มีที่ที่อยากไปเที่ยวมากมาย

ไม่ว่าจะเป็นในกรุงหรือนอกกรุง ไม่ว่าจะเป็นร้านอาหารบ้านๆหรือหรูหรา

โรงหนังจะเล็กจะใหญ่ก็อยากไป ขอแค่เพื่อนร่วมทาง ขอแค่คนสำคัญของเรา

............ได้ไหม?

ที่ทำงานผมอยู่สาทรเหนือเลยไปหน่อยก็ถึงสวนลุมแล้วหล่ะ

เวลากลับบ้าน ในระหว่างทางมีสิ่งหนึ่งที่ผมชอบมองอีกเช่นกัน ให้ทายว่ามันเป็นอะไร???

คำตอบคือ ชิงช้าครับ ชิงช้าที่สวนลุมไนท์ สวยดีได้เห็นทุกวันหลังจากเลิกงาน

อยากจะลองขึ้นไปสักครั้งจะเป็นยังไงบ้างนะ แต่บางทีมองไปก็ทำให้รู้สึกเหงาแบบอธิบายไม่ได้

ถ้าเป้าหมายอยู่ที่สูง เมื่อยไหมที่จะแหงนหน้ามองอยู่ตลอดเวลา

(ลองดูว่าก้มหน้าลงมองพื้นกับแหงนหน้ามองฟ้า อะไรจะยากกว่ากัน) ไกลแค่ไหนที่จะไปถึง

ยังไงก็จะไปให้ถึง หรืออย่างน้อยก็จะไปให้ถึงที่สุด"เท่าที่เวลาของผมยังเหลืออยู่"

 

 

---->เรื่องอะไรก็ไม่รู้

บางคนพอถึงจุดหนึ่งก็จะนึกถึงหรือพูดคำว่า

เราทำดีที่สุดแล้วบางทีก็น่าจะยอมรับว่าเราทำได้เท่านี้

ตัวผมเองก็เช่นกัน ผมเคยคิดอย่างประโยคที่กล่าวมา แต่....

ตอนนี้ผมไม่ได้คิดเช่นนั้นอีกแล้ว คุณจะรู้ไหมว่า"เวลา"มันสำคัญขนาดไหน

เวลาที่พอจะมีอยู่ตอนนี้ทำให้ผมคิดว่า เราทำดีที่สุดแล้วหรอ

ผมยังมีเวลาอยู่บ้างนี่นาผมจะต้องทำต่อไป ต่อไปเรื่อยๆ อย่างไหนหล่ะถึงจะเรียกว่าดีที่สุด

สิ่งที่ตั้งใจทำมันต้องเป็นไปได้สิ ทำไม ผมต้องมาคิดว่าผมทำดีที่สุดแล้ว

ในเมื่อบางสิ่งมันสามารถที่จะเป็นไปได้อย่างแน่นอน อย่าเพิ่งยอมแพ้สิไม่ว่าจะใครก็ตาม

........................................สู้ด้วยกันนะ........................................

..........ให้กำลังใจคงจะไม่ได้เพราะพูดไม่เก่ง แต่"จะทำให้ดู จะทำให้เชื่อว่าเราทำได้"..........

 

 

---->ถึงบุคคลผู้ซึ่งอ่านตั้งแต่ต้นจนมาถึงบรรทัดนี้

ขอขอบคุณที่เข้ามาร่วมแบ่งปันความรู้สึกกับผม

และขอบอกว่ามีความอดทนจริงๆ . . . . . สวัสดี

 

 

 

ผักชีฝรั่ง รัมเรซิน และสีน้ำตาล..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ก็เพราะเวลาที่ผ่านมา เธอได้ทำให้ชีวิตฉันมีคุณค่า
แต่เมื่อเวลาได้เปลี่ยนไป ใจของเธอก็เริ่มห่างออกไปช้า ๆ
อยากจะมีคำบางคำ จะบอกกับเธอไม่ให้จากไป
อยากบอกให้เธอได้รับรู้ว่าฉันนั้นรักเธอเท่าไหร่

แต่เวลามันยังเดินไปสู่ความจริงที่ปวดใจ
อยากฉุดรั้งยั้งเอาไว้ ไม่อยากให้มันเดินไปจนนาทีสุดท้าย

ฉันก็รู้สักวันต้องจบลง และชีวิตก็คงกลับเป็นเหมือนเก่า

ยื้อฉันยื้อไม่ให้เธอจากไป จะฉุดรั้งเอาไว้ให้เธอไม่ไปจากเรา
ทุกครั้งที่คิดจะตัดใจ ไปให้ห่าง ให้ชีวิตเธอได้เริ่มใหม่
ทุกครั้งฉันเองก็หนักใจ เมื่อตัวฉัน เมื่อใจฉัน ไม่ยอมรับ

อยากจะมีคำบางคำ จะบอกให้เธอไม่จากไป
อยากบอกให้เธอได้รับรู้ว่าฉันนั้นรักเธอเท่าไหร่

แต่เวลามันยังเดินไปสู่ความจริงที่ปวดใจ
อยากฉุดรั้งยั้งเอาไว้ ไม่อยากให้มันเดินไปจนนาทีสุดท้าย

ฉันก็รู้สักวันต้องจบลง และชีวิตก็คงกลับเป็นเหมือนเก่า

ยื้อฉันยื้อไม่ให้เธอจากไป จะฉุดรั้งเอาไว้ให้เธอไม่ไปจากเรา

พยายามจะลืมเท่าไหร่
แต่ว่าใจมันยังไม่ยอมที่จะรับ
ชีวิตของฉันมันหมดความหมาย
จึงอยากขอให้เรา . . . .

ขอร้องให้เรา . . . . เริ่มใหม่อีกครั้ง

 

ฉันก็รู้สักวันต้องจบลง และชีวิตก็คงกลับเป็นเหมือนเก่า

ยื้อฉันยื้อไม่ให้เธอจากไป จะฉุดรั้งเอาไว้ให้เธอไม่ไปจากเรา

 

.

.

.

.

 

ให้เธอไม่ไปจากฉัน

 

----------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

just wan'na PAUSE wan'na REWIND my LIFE

 

 

P.S.  World Trade Center in da memory.

เมื่อวันเสาร์ที่ 29ก.ค. ที่ผ่านมา

มันเป็นวันหนึ่งที่จิตใจของผมได้พบกับ..

ความสงบที่สุขเลยหล่ะมั้งตั้งแต่เริ่มทำงานมา

นานเท่าไหร่แล้วนะ ที่ไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองจิตใจสงบในตอนที่อยู่คนเดียว

 

วันนี้ตื่นมาก็เกือบๆบ่ายสองโมงหล่ะมั้ง

เพราะว่าวันศุกร์ไปเถลไถลอยู่ร้านเกมถึงตีสี่ครึ่ง

แล้วค่อยกลับมาบ้านนอน

 

วันนี้แหละที่ผมตั้งใจว่าจะเริ่มทำสิ่งที่อยากทำให้สำเร็จ

"ผมจะหัดเล่นเปียโน"

ดังนั้นบ่ายสี่โมงกว่าก็เลยออกจากบ้าน นั่งรถไปบางรัก

ไปถึงราวๆห้าโมงนิดๆ เป้าหมายก็คือ "โบสถ์"

โบสถ์ในที่นี้ไม่ได้เหมือนกับที่ทุกคนเคยเห็นในโทรทัศน์

หากแต่เป็นโบสถ์ที่อยู่ในโรงเรียนสัจจพิทยา

พอเดินไปถึงหน้าโรงเรียนก็โทรหาน้องแพทปรากฎว่าไม่ได้รับสาย

ก็เลยคิดน้องแพทคงจะติดธุระก็เป็นได้ จากนั้นเลยเดินข้ามฝั่งไปโรบินสัน

เข้าแมคไปนั่งพัก นั่งกินกาแฟโฟลท แล้วลองโทรไปหาอีกรอบ

ปรากฎว่าน้องแพทรับสายจนได้แต่ว่าเหมือนจะติดธุระ

น้องแพทบอกว่าวันนี้มีกิจกรรมพิเศษลืมบอกไป

เดี๋ยวน้องแพทจะต้องขึ้นไปเล่นคีย์บอร์ดแล้ว เข้ามาดูไหม

เดินเข้ามาในโรงเรียนอยู่ห้องภาคเยาวชนอ่ะ

(ที่น้องแพทพูดก็ประมาณนี้หล่ะมั้ง)

 

ก็เลยตัดสินใจข้ามกลับไปอีกที ไปถึงก็ไม่รู้หรอกครับ

ว่าห้องอยู่ที่ไหน แต่พอจำได้ว่าที่เคยกลับด้วยกันน้องแพทเล่าว่า

โบสถ์ก็จะเป็นห้องอยู่ทางขวามือ ผมก็เลยเดินไปทางขวามือ

แล้วก็ได้ยินเสียงเพลง.........

เป็นเสียงเพลงที่คริสตจักรร้องเพื่อเป็นการสรรเสริญพระเจ้า

ผมไม่กล้าเปิดเข้าไปในห้องแฮะ ก็เลยหาเดินไปหาที่นั่งตรงอัฒจรรย์ใกล้ๆ

 

ดูเด็กเล็กๆวิ่งเล่นฟุตบอลกันในสนาม สายลมพัดมาเอื่อยๆ

บวกกับเสียงของเพลงที่ดังออกมาจากในห้อง ทำให้รู้สึกจิตใจเริ่มเย็น

มองเด็กๆที่เล่นกัน......อยากกลับไปเป็นเด็กจังเลยเนอะ

นั่งอยู่นานพอสมควร ก็มีคุณอาคนนึงเดินยิ้มแย้มเข้ามาทางผม

พร้อมกับทักทายว่าสวัสดีมาหาใครหรือเปล่า

"อ่อ เปล่าครับ" ปากตัวเองเกือบจะหลุดพูดออกไปว่า "มาหาความสงบ"ซะแล้ว

เค้าก็ถามอีกว่ามาจากโบสถ์ไหนหล่ะน้อง มีโปสถ์ประจำหรือเปล่า

"เอ่อ ไม่มีครับ"

วันนี้มีการบรรยาย(เทศน์)โดย อ.เข็มเพชร มาจากพะเยาโน่นแน่ะ

ท่านอาจารย์เค้าเทศน์เก่งนะ

"อืม ครับ"

จะเข้าไปข้างในด้วยกันไหมหล่ะ เข้าไปด้วยกันนี่แหละ

"เอ่อ ไม่เป็นไรหรอกครับ"

ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกได้นะ

แล้วคุณอาคนนั้นก็เดินไปพร้อมกับรอยยิ้มที่สดใส

 

ผมมีความรู้สึกว่า.....

ถ้าเกิดคนเราบนโลกนี้มีความยิ้มแย้มให้กันตลอดอย่างนี้ มันก็คงจะดีไม่น้อยเลย

ผมนั่งต่อไปสักพักเสียงเพลงก็หยุดลง

แล้วก็เห็นน้องแพทเดินออกมาจากประตู แล้ววิ่งไปอีกตึกนึงที่อยู่ข้างๆ

เอะ หาอะไรหรือเปล่านะ แล้วน้องแพทก็เดินลงมา

ตอนนี้ก็เลยได้เจอกันสักที เพราะว่าอัฒจรรย์ที่ผมนั่งอยู่ตรงข้ามกับตึกนั้นเอง

น้องแพทก็เลยมาชวนให้เข้าไปข้างในห้อง

ผมก็กลัวๆนะ เพราะว่าไม่ใช่อยู่ในคริสตจักร จะเข้าไปได้หรอ?

แล้วก็ตกลงใจเข้าไปในที่สุด

ได้เข้าไปนั่งฟังเทศน์ เนื้อหาไม่ขอเอ่ยถึงเพราะกลัวพูดผิด

หลังจากฟังเสร็จแล้ว ก็มาคิด ทำให้รู้ว่าแต่ละศาสนาก็มีจุดมุ่งหมายเหมือนกันจริงๆ

คือสอนทำให้คนเป็นคนดี เพียงแต่ว่าวิธีในการสอนของแต่ละศาสนานั้นต่างกันออกไป

ได้ฟังเทศน์แล้วเริ่มรู้สึกจิตใจสงบขึ้นไปอีก เนื้อหาคำสอนทำให้ได้คิดมากมาย

คิดดูแล้วตัวเองเหมือนเป็นคนนอกรีต จิตใจหาได้มีความสงบไม่

และคงไม่ผิดใช่ไหมที่ชาวพุทธจะเข้าไปฟังและร่วมพิธีกรรมของชาวคริสต์

เพราะอย่างน้อยผมก็ไม่ได้เข้าวัดมานานมากเลยหล่ะ

 

หลังจากเทศน์จบก็มีการร้องเพลง

พอเสร็จพิธีน้องแพทก็พาผมไปสอนเปียโน

ไม่อยากจะเชื่อว่าเล็บจะต้องตัดสั้นลงกว่านี้อีก

เพราะว่าเพิ่งตัดไปเมื่อก่อนออกจากบ้าน แต่พอได้รู้ถึงสาเหตุว่าทำไมต้องตัดเล็บสั้นก็เข้าใจ

ได้เรียนรู้ทฤษฎีของคีย์ต่างๆมากมาย ถึงขนาดที่น้องแพทบอกว่าจะงงหรือเปล่าเนี่ย

เพราะครั้งแรกก็สอนมาเยอะพอสมควร..... ยังไหวนะครับ

หลังจากนั้นก็หาไปหาข้าวเย็นกินกันในซอย

อ่อ ลืมไป....วันนี้ได้รู้จักกับคนในโบสถ์ที่เป็นเพื่อนน้องแพทด้วย (จะจำได้ไหมนะ)

กินข้าวเสร็จน้องแพทต้องเข้าไปซ้อมเพลงต่ออีก

ก็เลยถือโอกาส เข้าไปดูชาวคริสตจักรร้องเพลงกัน........

 

(ขอบคุณน้องแพทมากๆนะครับ แล้วจะไปรบกวนอีกบ่อยๆ)

 

 

C    D    E    F    G    A    B    C

 

 

วันอาทิตย์ที่ 30ก.ค.

วันนี้ว่าจะไปโบสถ์อีก แต่ว่าตื่นไม่ไหวหลับยาว

ก็เลยตัดสินใจลงมือทำสิ่งที่คิดไว้อีกอย่างนึง ไม่งั้นไม่ได้เริ่มสักที

เหมือนเดิมเดินทางไปบางรัก

หลังจากเสร็จธุระก็ไป ม เพื่อหาเครื่องคอมใช้งานเพราะว่า....

วันนี้พี่ชายกลับมาบ้านไม่อยากเข้าไปใช้ เลยได้โอกาสเรียกมิงค์มาคุยโปรเจค

ไปถึงใช้คอมที่ภาคได้ไม่เท่าไหร่ ไฟดับซะงั้น หม้อแปลงระเบิดอีกหรือไง

เหมือนจะมาเก้อซะแล้ว เดินไปเดินมา ไม่มีอะไรทำ รอจนเบื่อไฟซ่อมไม่เสร็จสักที

นั่งอยู่หน้าภาคแล้วก็เจอมิงค์ เอา doc กับ file โปรเจค ที่ต้องแก้มาให้

มันเลยชวนไปหาคอมใช้ที่ CB2 ก็โชคดีที่มีเครื่องว่าง

เปิดงานที่ต้องแก้ให้ดู แล้วสักพักมันก็กลับ เพราะว่าติดธุระต่ออีก (ชิ่งมาว่างั้น?)

ก็เลยได้ชิวหาข้อมูลงาน แต่ไม่ค่อยมีสมาธิเลยให้ตายเหอะ

อยากให้ความรู้สึกเมื่อวานกลับมาจัง นั่งทำไปเรื่อยๆจนมีเด็ก IT หล่ะมั้ง

บอกว่าเดี๋ยวต้องปิดห้องละครับ เออ จะปิดแล้วหรอวะ

"ครับ เดี๋ยวขอ save file แล้วส่ง mail แป๊ปนึงละกันนะ"

วันนี้ชีวิตก็เริ่มจะวนเวียนกับความวุ่นวายอีกแล้ว........จิตใจของผม

 

วันนี้ได้น้องๆเจอมีแต่คนทัก....พี่บีม!

ไปทำไรมา? , ดูตัวใหญ่ขึ้นนะ?

เอ่อ......จะบอกว่าอ้วนขึ้นเลยก็ได้นะ ไม่รู้สึกอะไรหรอก เพราะมันจริง! 555+

 

เอ้อเกือบลืม วันนี้เจอพี่ขวัญ(02) มาถามถึงน้องแพท......

(ได้เริ่มคุยกับพี่เค้าก็เพราะน้องแพทนี่หล่ะมั้ง)

เอ่ะ โลกมันจะ....อะไรขนาดนี้นะ ทำไมผมถึงชอบเจอเหตุการณ์ที่มัน.....

จงใจ บังเอิญ หรือว่า โชคชะตานะ

 

 

C    D    E    F    G    A    B    C

 

 

-'๑'- เขียนถึงคนบนฟ้า -'๑'-

ดาวบนฟ้าคว้ามาได้ ใครจะร่วมชื่นชม

ยามค่ำคืนยังยืนมองขอบฟ้า

เธอสบตากับฉันบ้างหรือเปล่า

คิดถึงเธอ คนที่ดีที่สุด ถึงแม้ได้พูดในวันที่มันสาย

ยังคงรักเธอ เธอได้ยินฉันไหม อยู่แห่งไหน หัวใจมีแต่เธอ

เพิ่งรู้ว่ากอดมันหวาน เมื่อเธอนั้นไปไกลลับตา

ใช้ทั้งสองมือไขว่คว้า คงไม่มีค่าใด

ห้องน้อยของเธอกับฉัน ที่วันนั้นมันดูแคบไป

เพิ่งจะรู้มันกว้างใหญ่ เกินจะนอนคนเดียว

.

.

.

.

ได้ยินไหม คิดถึงเธอ

 

 

มีคนถามว่าไปดูเรื่องนี้มาหรือยัง"โคตรรักเอ็งเลย"

ไม่กล้าดูอ่ะ เพราะรู้ว่าเข้าไปดูนี่น้ำตาไหลแน่นอน แล้วเข้าไปนั่งคนเดียวอีกนี่....

เพื่อนสนิทว่าจะซื้อ DVD มาดู แต่ยังทำใจไม่ได้เล้ย

 

ตอนแรกฟังเพลงนี้แค่ผ่านๆ แต่พอลองฟังเนื้อหาจริงๆ แล้วน้ำตาจะไหล

ทำไม.......

 

 

C    D    E    F    G    A    B    C